Günter Kunert

La arkeologio de nia ŝutkovriteco

Pluvo kaj denove pluvo
milito kaj denove milito
foje kompata kaj foje malkompata
foje naturo el la unua
foje el la dua mano.

Trajno veturas denove
post tridek jaroj da batalo
sur la malnova linio kiel antaŭe
ruinoj perdiĝas
sed kun ili la mondo
kiel ĝi estis

Neniam ni vere adiaŭas
de nia pasinteco
ĉar ĝi disfalis jam -
antaŭ ol ni povis atingi ĝin -
en polvon kaj en cindron ie
kiam ĝi ankoraŭ estis nuno.

Ankaŭ ni foje volonte ĉirkaŭbrakus
la mortintojn se ili ne estus
jam prilaboritaj en vortojn
en longajn plektaĵojn el vortoj
kiuj ne plu atestas figurojn.

Se ni estus estintaj kapablaj firmteni
la voĉojn de la mortintoj niaj oreloj
apenaŭ estus tiom surdigitaj de la paroloj
De tempo al tempo la aĵoj estas
nepenetreblaj kaj foje klaraj kiel vitro
sed tiaj kiaj pecoj de disrompita vitro
antaŭ ol oni vundiĝas je ili
kaj elsangadas.

tradukis Cezar

Günter Kunert

Die Archäologie unseres Verschüttetseins