Frederiko Hölderlin

                          Sortokanto

                                 de Hiperiono

Vi paŝas supre en lum'

sur mola ter', benataj genioj!

                                  Brilaj diaeroj

                                          vin tuŝetas,

                       kiel la fingroj de l' artistin'

                                               sanktegajn kordojn.

Sensorte kiel dormanta

            bebo spiras ĉieluloj;

                                en gardĉast'

                     en modesta burĝono

                                            floras ĉiam

                                                   ilin spirit',

                                            la benataj okuloj

                                                          vidas kviete

                                                            eterne en klar'.

Sed nin 'stas donite

           ripozi jam nenie,

                 foriĝas kaj falas

                    suferantaj homoj

                         kun blinda hasto

                                    de hor' al horo,

                                        laŭ akvo ĵetitaj

                                                de rifo al rifo,

                                   jarojn necerten ĝis grund'.

Hölderlin

    Hyperions

   Schicksalslied

Ihr wandelt droben im Licht

Auf weichem Boden, selige Genien!

                             Glänzende Götterlüfte

                                       Rühren euch leicht,

                           Wie die Finger der Künstlerin

                                                             Heilige Saiten.

Schicksallos, wie der schlafende

 Säugling, atmen die Himmlischen;

                                      Keusch bewahrt

                           In bescheidener Knospe,

                                                     Blühet ewig

                                                  Ihnen der Geist,

                                           Und die seligen Augen

                                                         Blicken in stiller

                                                               Ewiger Klarheit.

Doch uns ist gegeben,

Auf keiner Stätte zu ruhn,

          Es schwinden, es fallen

               Die leidenden Menschen

                                Blindlings von einer

                                        Stunde zur andern,

                                     Wie Wasser von Klippe

                                                Zu Klippe geworfen,

                                                                          Jahr lang

                                                           ins  Ungewisse hinab.

PS: Nun finfine ankaŭ la ritmo de mi estas tradukita. (cez)