Hans Magnus Enzensberger

Mallonga historio de la burĝa klaso

Jen la momento kiam ni,
sen rimarki tion, dum kvin minutoj
nemezureble riĉis, grandanimaj
kaj elektrike fridetigitaj en julio,
aŭ por la kazo, ke estis novembro,
flamegis la aere altransportita
finnlanda ligno en la renesanckamenoj.
Estis komike, ĉio ĉeestis, alflugis
kvazaŭ per si mem. Elegante
ni estis, neniu ŝatis nin.
Ni disĵetis ĉirkaŭ ni solkoncertojn,
ĉipojn, orkideojn en celofano. Nuboj,

Ĉien regulajn flugojn. Eĉ niaj ĝemoj
pagiĝis per ĉekkarto. Kiel paseroj
ni insultis pelmele. Ĉiu havis
sian propran malfeliĉon sub la sidloko,
manprete. Propradire domaĝe pri tio.
Estis tiel praktike. La akvo fluis
el la akvokranoj kiel rojoj.
Ĉu vi ankoraŭ memoras pri tio? Simple
narkotitaj de niaj sentetoj
ni manĝis malmulte. Se ni nur
estus divenintaj, ke ĉio ĉi estos pasinta
post kvin minutoj, jen la rostbifo Velingtono

Trad. Donjo & Cezar

Hans Magnus Enzensberger 

Kurze Geschichte der  Bourgeoisie 

Dies war der Augenblick, da wir,
ohne es zu bemerken, fünf Minuten lang
unermesslich reich waren, großzügig
und elektrisch gekühlt im Juli,
oder für den Fall, dass es November war,
loderte das eingeflogene finnische Holz
in den Renaissancekaminen. Komisch,
alles war da, flog sich ein,
gewissermaßen von selber. Elegant
waren wir, niemand konnte uns leiden.
Wir warfen um uns mit Solokonzerten,
Chips, Orchideen in Cellophan. Wolken,
die Ich sagten. Enmalig!

Überallhin Linienflüge. Selbst unsre Seufzer
gingen auf Scheckkarte. Wie die Rohrspatzen
schimpften wir durcheinander. Jedermann
hatte sein eigenes Unglück unter dem Sitz,
griffbereit. Eigentlich schade drum.
Es war so praktisch. Das Wasser
floss aus den Wasserhähnen wie nichts.
Wisst ihr noch? Einfach betäubt
von unsern winzigen Gefühlen,
aßen wir wenig. Hätten wir nur geahnt,
dass das alles vorbei sein würde
in fünf Minuten, das Roastbeef Wellington
hätte uns anders, ganz anders geschmeckt.